Vinden en binden

Frisse lucht en schoon water, goede mensen, bijna alle vormen van dienstverlening, metalen en brandstoffen, ruimte, schelvis, weer zoals weer hoort te zijn: ze zijn schaars.

Zelfs de melkplas is opgedroogd en de boterberg is als sneeuw voor de zon verdwenen. En de inkoper? Die staat de tollen op de benen. Hij werd larger than life in een kopersmarkt. Hij schreef de regels.‘Knijpen en zuigen’ stond er op de achterkant van de spreekwoordelijke sigarendoos. Koning, keizer, admiraal, knijpen en zuigen deden ze allemaal. Met minder dan 15 procent korting kon je niet thuis komen, dan werd er achter je rug gegniffeld. De echte inkoopkannonen sleepten links of rechtsom 50 procent weg. Wat dat doet voor een mens laat zich wel raden. Inkopers werden egoïsten. Ze hadden dan wel interne klanten, de ‘business’ zoals dat zo fraai heet, maar de alignment van inkoop op de noden van die businesspartners was allerbelabberdst. Met andere partijen in de keten werd niet of nauwelijks samengewerkt en naar de leverancier was het feitelijk links lullen over partnership, maar rechts graaien. Nu is gezond egoïsme niet verkeerd, volgens de schrijver Louis Couperus voor de mens net zo nodig als eten en drinken, maar het is ook een prachtig werktuig om ons op aangename wijze zand in de ogen te strooien. Aldus geschiedde. En wie zand in de ogen heeft ziet niets. De inkoper zag niet dat er een sellers market ontstond. Opeens is de beschikbaarheid een issue. Toeleveranciers hebben klanten genoeg. Prijsinkopen volstaat niet meer. Natuurlijk zijn ze niet vergeten dat je hen als een citroen hebt uitgeperst. De leveringsbetrouwbaarheid is dan ook in jaren niet zo slecht geweest. Daar sta je dan met die lekker lage prijs en je papieren besparingen. Was knijpen en zuigen lange tijd het paradigma, vinden en binden, daar draait het nu om. Weet welke toeleveranciers je moet vinden, vindt ze, weet hoe je ze moet binden en bindt ze. Nu gemeend en echt….

Max Boodie is directeur en oprichter van DPA Supply Chain People in Amsterdam